خلوت من

ببه کي فردا، ايمرۊ جا بئتر ببه

ببه کي فردا، ايمرۊ جا بئتر ببه

باشد که فردا، بهتر از امروز باشد

Gil6ki Calendar

رشتِ خسته، شعر زیبائی از رحمت موسوی


روز یازدهم آذر ماه هر سال به سلیمانداراب می رفتیم و صاحب این قلم آن را،

در «وادی خاموشان» فریاد می کرد:


یاد باد آن روزگاران یاد باد! . . .


و یاد باد، زنده نام ابراهیم فخرایی که نخستین بار، بر تربتِ میرزاکوچک خان،

«رشت خسته» را شنید و به تحسین آن نشست . . .  



رشت خفته!          

   رشت خاموش، رشت خسته،          

      رشتِ از آرزوها، گسسته!

         دستهایت پُر از حرفِ امداد _          

            ذهنت: انباشته از گذشته _

               «خان احمد» به حسرت گرفتار،          

                   «میرزا کوچک» از خواب بیدار!    

   

                          *****

رشت خاموش! رشت خفته،

   در دلت: حسرتی درد آلود         

      بر لبت: داستانی نگفته _

         خوشه های طلایی در این دشت _         

            یادگارِ نفس های گرمی ست!

               ای نشانت: نشانِ دلیران       

                  ای تنت تنگۀ نرّه شیران

                      ای چنین خوار، مثلِ اسیران         

                           دامنت پُر ز خارِ جوان است!

                              ساحلت خالی از ماهیان است . . .     

   

                                            *****

ای به بسیار سال،          

   از رهی دور _                    

      بکر مانده،

          سبز دشتت ز خورشید،                          

            پُر نور!

               کومه در کومه نسلت به اندوه          

                  خانه در خانه، از فقر، پاگیر

                      چشم در چشم، با اشک، همدم       

                        پشت در پشت، در بند و زنجیر!

                     اینک آوایی از چای کاران _        

                  اینک این تور صد جا گره دار _

               اینک آبشخور باد و باران . . .        

            اینک آوار سنگ است بر سنگ،

          و اینک اندوه کوه است با کوه،         

      حال، از زورِ مردانِ شالی

   سخت فریادِ جنگ از جنگ         

جای نام آوران تو خالی . . .  


        *****


رشتِ خاموش،         

   رشتِ خسته، رشتِ دلگیر،

      رشتِ غمگین!       

         بازگرد از هجوم تصّور

            وارهان خویشتن را، ز تقدیر       

               دور، از دست و پای تو، زنجیر _

                  «کوچک» آن مرد را، سر بُریدند!       

 

                                   *****

واکنش های دهقانِ دلسرد،          

   بر سرودِ کلاغان فزوده _

      آن درخشش _ و آن تحرّک _

         گویی از روز اول، نبوده!

             باغ فرسوده ات: بی بشارت،

               اینک این نعره ها: بی تهاجم،                    

                  و آنکه آن خشم ها: بی نتیجه،

                   ماهی اکنون به لب _ دام دارد _

                      بادِ منجیل _  پیغام دارد!

                        جنگلِ تو، ز سردار _ خالی!    


                                    *****


ای فرو خفته در دشتِ باور،          

   سینه آتشکده، سینه آذر _

      چون شتر بود اگر کینه ات بود _          

         خلق در ذهنِ آیینه ات بود _

            مردمی ها به گنجینه ات بود _           

               کوه آتشفشان، سینه ات بود _ 

                  کو امیدی که پیشینه ات بود؟           

                     هیچگه چاره، بی چاره گی نیست _ 

                         دردِ آواره، آوارگی نیست!           

                           زیرِ سمّ ستورانِ وحشی _ 

                              پای رزم آورانِ کمان کش _           

                                 پیش گردنکشان، کز رهی دور،

                                چشم، در آب و نان تو کردند _          

                           قوم صحرایی مار بر دوش _

                        حمله ها بر زبانِ تو کردند!          

                     پیش خشمِ عظیمِ طبیعت _

                  مثل کوهی، سرافراز بودی          

               بکر، مانندِ آغاز بودی . . .

             سرزمینت _          

         نه نشانی ز سمّ ستوران

      نه نشانی ز آوازِ جغدان          

   ای به غم مانده،                    

ای شهر باران . . .    

     

      ***** 


چشم ها خیره بر: نقطه ای دور،

    دردها: پشت هم _                    

      جاده ها کور،

          یا غمِ نان _ یا غمِ آب!                    

            یا غمِ خوردن و _                              

               یا غمِ خواب!

                  لب ولی تشنه،          

                     پا پینه بسته است،

                        رشت خسته است،          

                           رشت خسته است!    

     

                       *****


بال پرواز اگر نه،          

   پری هست، کوچک و          

      کوچکِ دیگری، هست.  


 


رشت آذرماه 1356

جاذبه های تاریخی، معماری و فرهنگی رشت

در نوشته های جهانگردان و شعر شاعران

هوشنگ عباسی، محمدرضا توسلی

  • نیما

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی